PRAH!

هنوز یه آتیشی تو دلمه با داغ جوونی

سوختگیش درجه یکه! رو تنم جای کبودی

میخوره مشتا پشت همو خون‌آشام خون‌ِدلامم

از تونل وحشت رد میشم واسه خواب معمولی

میپرم تو بلندا رویا یادم نره جنونو

بمون نگاه کنیم با هم سقوطو

با یکی دارم ادامه میدم که شاید نمونه

با خودم ادامه دادم چون‌ نداشتم تمومی

باید باش دیل کنم پس میکنم تو ماه کپنی پنیک

دنیا آینه حقیقت شد تا بهش هرچی گفتیم رکیک

زدم به کولی بازی دانا کنه تریتوری تعیین

واسه اینجا وایسادن شنیدم خیلی توهین تهدید

میخواستم تا قبل بیست و پنج بدم مگنوم اپوسمو

به سی که رسید لش بزنم الکل بوزمو

تو چهل داشته باشن بچه‌هام دوستم

ولی نشد زندگی زد بد به خاک پوزمو

پاشو جون بکن

تا دیرتر نشده

از این در بری بیرون

عادی‌ان آدما

کافیه بلند بشی از جات

راه‌ها بن‌بسته

همه‌ش بن‌بسته

از این در بری بیرون

میریزن سرت

تا نتونی بلند بشی از جات

ستون میگه دا کیرت تو حرف آدما

هنوز چهارتا دورتیم کسی کس گفت ورم کنه شاه‌رگا

زمان میده همه‌چیو لو بسپر دست ساعتا

اونقدری از حرفاش گذشت که کندم قبر باوراشو

دنبال کُرِ ترکن میگم باز موضوع دست و پاست

که از هر طرف اومد خوردم مهم نیست که از کجاست

دیدم خیطه تو خودم بُلد کردم قابلیتارو

که نفروشنم به رقم ناقابلی رتا

(ای پیش ما که با اون فاز کاسبیت نیا)

یه فکرایی شبا میزنه بهم سر بی‌اختیار

کلنم حالش به اینه فکر کنی سخت بهم بیاد

هرچی آدزش پایین‌ترم باشه ضریبش زیاد

که یه روز با همین ترکا میرم کف npr

میخواستم تا قبل بیست و پنج بدم مگنوم اپوسمو

هرچی گذشت میشد پس چرا دور

هی من چیدمو شد نقشه‌هام رو

زندگی ضربدرو زد رو خواسته‌هام کند کلک دوزمو

پاشو جون بکن

تا دیرتر نشده

از این در بری بیرون

عادی‌ان آدما

کافیه بلند بشی از جات

راه‌ها بن‌بسته

همه‌ش بن‌بسته

از این در بری بیرون

میریزن سرت

تا نتونی بلند بشی از جات